SESSİZ GÜÇ
Kendine dönüş
Bazen bir omuz
Bazen bir duadır
Bazen bir gülüş…
Sahi değer nedir?
Değeri dostun omzunda, annenin duasında,
çocuğun gülüşünde arar bazıları …
İnsan insana ayna der atalar…
Vygotsky, biz başkalarıyla kurduğumuz
ilişkiler içinde kendimiz oluruz der..
Değeri sadece başkalarına bağlamak
sağlıklı bir düşünce yapısı olabilir mi ?
Erich Fromm’un dediği gibi;
Olmak yerine sahip olmaya yönelen insan,
sevgiye değil, bağımlılığa düşer…
Sevgi büyütür, bağımlılık ise tüketir,
kırılgan yapar…
Derin ve kalıcı değer ise içsel
olandır…
Kişinin kendini bilmesi,
kendine saygı duyması ve varoluşunu bir
anlamla taçlandırması…
İnsanın her şeyini kaybedebilir…
Ancak
kendi tutumunu seçme özgürlüğü
bakidir…
Özgürlük, insanın değerinin merkezidir..
Dış koşullar , insanın kendine verdiği
değer sabittir…
Kimse değiştiremez…
Mevlânâ ,Sen kendini küçük bir cisim
sanırsın, oysa en büyük âlem sende gizlidir..der
İnsanın değeri dışarıda değil kendi
özünde saklıdır…
Kendi değerini bilmeyen, başkasının
değer ölçüsüne göre yaşar der atalarımız…
Kendi iç terazisini kurmayan savrulur
gider,farkına bile varamaz…
Bir yolculuktur değer arayışı…
Kimi zaman dışa savrulur, kimi zaman içe
döner …
Kendi potansiyelini fark eden gerçek
değeri bulur…
Bu yolculukta hatalar da olur,
kırılmalar da…
Ama Carl Jung’un dediği gibi: “İnsan,
ışığı hayal ederek değil, karanlığını fark ederek aydınlanır.”..
Değer kusursuzlukta değil, farkındalıkta
saklıdır…
Kendi değerini neye emanet eder insan?
Başkasının gözüne, sözüne mi?
yoksa kendi yüreğine mi?
Brené Brown kusurlarımızla barışmadan
kendimizi değerli hissetmemiz mümkün değildir der…
Gerçek değer maskeler değil olduğum gibi
olabilme cesaretidir…
Değer verildiği ,değer verdiği yerde var
olur insan…
Dışarıda aranan değer insanı yorar,
içeride bulunan değer ise insanı tamamlar yüceltir…
İnsan, kendine yaklaştıkça değerlenir
Güzel bir güne…
Günaydın…