ZİRVE
Gölge – III
Gökyüzünün Sessizliği
Şehirler sadece sokaklarından mı ibarettir…?
Ya gökyüzü?..
Kuşların bildiği…
Rüzgarın ezbere dolaştığı…
Bulutların hiçbir pasaport sormadan geçtiği…
Sonsuz bir mavi…
Ankara…
Başkent…
Etimesgut semaları…
Yıllardır gökyüzüne bakanlar…
Kimi zaman bir eğitim uçağının kanadında umut…
Kimi zaman genç bir pilotun hayali…
Kimi zaman da göğe bırakılan bir selam…
Gökyüzü Etimesgut için;
Emek…
Disiplin…
Sabır…
Ve vatana duyulan sessiz bir bağlılıktır.
Bugün ise…
Susan alışılmış sesler…
Görünmeyen bir iznin eşiğinde duran kanatlar…
Devlet ciddiyetine bürünen bir gökyüzü…
Adeta nöbet tutan görünmez olan mavilikler..
Bir tarafta hazırlanan başkent…
Yıkanan yollar…
Süslenen caddeler…
Rüzgârla konuşan bayraklar…
Diğer tarafta ise gökyüzü…
Sessiz…
sessizliğin sesi hakim adeta….
Etimesgut semalarında…
derin sessizlik…
Sanki mavilikler de bekliyordu…
İnecek uçakları…
Geçecek konvoyları…
Başlayacak zirveyi…
Oysa gökyüzünün amacı beklemek midir?
Kanatlara yol olmak…
Ufuklara umut taşımak…
Özgürlüğü hatırlatmaktır.
Alışkanlıklar insanın hafızası…
Her gün duyulan bir motor sesi…
Uzakta süzülen bir eğitim uçağı…
Gökyüzünü yaran bembeyaz bir iz…
Zirve yaklaşırken yalnızca yollar mı değişti?
Gökyüzü …
Başka türlü nefes…
Misafirlerini ağırlamak için kendi ritmini yavaşlatan şehir…
Keşke…
Bu kadar özen…
Bu kadar titizlik…
Bu kadar ince hesap…
Bir gün de bu şehrin insanı için yapılabilseydi…
Keşke…
Vatandaşın huzuru da…
Emeklinin geçimi de…
İşçinin alın teri de…
Çiftçinin emeği de…
En az bir zirve kadar önemsenebilseydi.
Belki o zaman…
Gökyüzündeki sessizlik yalnızca güvenliğin değil,
Huzurun da sesi olurdu.
Bir ülkenin en yüksek zirvesi…
Toplantı salonlarının kurulduğu binalar mıdır?
Yoksa insanın kendini değerli hissettiği yer midir?
Bir devlet…
Sadece sınırlarını koruyabildiği kadar mı güçlüdür?
Yoksa vatandaşının hayallerine de kanat olabildiği kadar mı?
Ve en derin gölge…
Bulutların yere düşürdüğü karanlık mıdır sadece?
Yoksa kendi insanının üzerine çöken unutulmuşluk duygusu mu?
Gökyüzü yine mavi kalacak…
Rüzgâr yine esecek…
Uçaklar yine kanat çırpacak.
Zirveler kurulacak…
Konvoylar geçecek…
Bayraklar dalgalanacak…
Ama bazı sessizlikler vardır ki…
Yalnızca kulakla değil,
Vicdanla duyulur.
İşte zirve…
İşte gölge…
Bazen bir şehrin gökyüzü konuşmaz…
Ama susarak,
Yeryüzünün söyleyemediklerini anlatır.