Hata;  

Yanlışlıkla, istemeyerek ve bilmeyerek yapılan kusur,  

yanılma veya yanılgı olarak yer bulur sözlüklerde…

Peki gerçekte;

Hata nedir?  

Ne değildir?  

Hatadan daha kötüsü nedir?

Hatadan daha büyük hata, yapılan hatayı savunmaktır…

Hatayı kabul etmek cesaret,  

Özür dilemek erdem,  

Ben nerede yanlış yaptım? diyebilmek ise olgunluk ister…

İnsanın kişiliği nerede,nasıl ortaya çıkar?

İnsanın kişiliği, 

hatasıyla karşılaştığında gösterdiği tavırda saklıdır…

Kimisi hatasının karşısında başını öne eğer,  

Kimisi ise aynayı başkasına çevirir…

Yanıldığını kabul etmeyen haklılığını kanıtlamaya çalışır,  

Gerçeği değiştiremeyen bahaneyi değiştirir,  

Sorumluluktan kaçamayan suçu başkasına yükler…

Şeytanı şeytan yapan da belki yalnızca kötülüğü değildi;  

Yanlışında ısrar etmesi,  

Kibriyle hatasını savunmasıydı…

İnsandır…  

Hata yapar…

Hatayı kabul etmek kaybetmek midir?

Bazen insanın kendisine karşı kazandığı en büyük zafer;  

“Yanıldım.”  

“Özür dilerim.”  

“Bunu düzeltmeliyim.” diyebilmektir…

Asıl yanlış olan;  

Hatayı bile bile savunmak,  

Yanlışı doğru, doğruyu yanlış göstermeye çalışmak, başkalarını suçlayarak kendini aklamaktır…

 Cicero 

“Akıllı insanlar hata yapar; aptallar ise bu hataları savunur sözü konunun özeti gibidir…

Konfüçyüs ,

Hatayı kabul etmek bir erdemdir, aynı hatada ısrar etmek ise budalalıktır diyerek başka bir açıdan yakalar konuyu…

İnsanı hiç hata yapmamak mı büyütür?

Yoksa 

gerektiğinde hatasını fark edip ondan dönebilmek mi?

Hata yapmak insani,  

kabul etmek erdem,  

savunmak ise karakter meselesidir…

Çünkü insanı büyüten,  

hatası karşısında bile dürüst kalabilmektir…