ÖLDÜRMEYEN ACI GÜÇLENDİRİR
Dönüp bakar insan bazen geçmişine;
Ya mutuluk duyar,
ya da pişmanlık…
İnsanın hayatı tek düze değildir,yeri
gelir doğru karar alır,yeri gelir yanlış…
Yeri de gelir hata yapar…
Önemli olan;
Yeri gelince yüzleşmesini de bilmektir
hatalarıyla .
Düşmeden kalkmayı öğrenemez insan…
Yürünmezse yollar yorulmaz belki,
ama dinlenemez de insan…
Günün sonunda,önemli olan iyi ki yürüdüm
o yolları diyebilmek…
İnkâr değil, geçmişi sahiplenmektir önemli
olan;
doğrusuyla, yanlışıyla, acısıyla,
tatlısıyla…
“Her gün bir yerden göçmek ne iyi, her
gün bir yere konmak ne güzel.” der Mevlana.
Aynı kalmaz insan;
Değişir,
değişirse insan kabullenirse geçmişi,
yaklaşır kendine…
Kusursuz değildir hayat…
Gün gelir uçarsın mutluluktan,
gün gelir üzülürsün…
Tekdüze değildir hayat;
artıların, eksilerin,
deneme-yanılmaların toplamıdır…
Gerektiğinde “iyi ki ektim o
çiçekleri…” diyebilmektir…
Ne ekerse onu biçer insan…
sadece toprağa mı ekilir çiçekler…
Çok emek verirsin ama açmaz bazen…
Değer verdiğin, emek verdiğin yürekte
karşılık bulmaz yeterince…
Yunus Emre’nin dediği gibi:
“Sevelim, sevilelim; dünya kimseye
kalmaz.”
Korkar insan hata yapmaktan,
ama aynasıdır insanın yaptığı hata…
Önemli olan, yanlışı fark edecek
cesareti bulmaktır…
Değişimin, dönüşümün ilk adımıdır
kendiyle hesaplaşabilmek…
Nietzsche’nin dediği gibi:
“Beni öldürmeyen şey, beni güçlendirir.”
En çok kırıldığı yerden güçlenir insan,
farkına varırsa…
Hayat kısa, zaman geçer;
kalır geriye yaşanmışlıklar…
Sevmek, saymak, çabalamak ve emek
vermek…
Karşılık bulmaz belki her zaman…
Yine de “iyi ki sevdim” diyebilmektir
önemli olan…
Hem kendi olabilirse insan,
hem de başkalarına değer verebilirse…
Bazen kırılır, bazen yalnız kalır,
yine de yürümeye devam edebilirse olur
gerçekten insan…
“Ben sana mecburum, bilemezsin…” der
Attilâ İlhan …
Mecburdur insan;
yeri gelir hayata,
yeri gelir sevgiye,
yeri gelir kendisine…
Pişman olmamak, hayatta her şeyin doğru
olduğunu göstermez her zaman…
Bir olgunluk, bir erdem hâlidir…
“Akıl yaşta değil, baştadır.”
İnsan, yaşadıklarıyla değil;
onlardan çıkardığı derslerle olgunlaşır.
Yeri gelir, döner bakar geriye ;
acıların,
hataların,
sevinçlerin
kendisini yetiştiren birer öğretmen
olduğunu görür…
Shakespeare:
“Geçmiş bir başlangıçtır. Her
yaşanmışlık, bugünün temelidir.”
Yaşadığım hiçbir şey için pişman
değilim. diyebilmektir önemli olan…
Düştüğü yerden kalkmayı yaralarından
öğrenir insan..
Asıl olan sahip çıkabilmektir;
kendine,
geçmişine…
değerlerine…
Geçmişiyle barışık ,hatalarından ders
alan ve geleceğe ümitle bakanlara selam olsun…
Her şey gönlünüzce olsun….