ZİRVE
Gölge – VIII
Başkent…
Ankara…
Dünya liderleri bir kez daha aynı karede buluştu.
Tokalaşmalar…
Gülümsemeler…
Ortak fotoğraflar…
Diplomatik nezaket…
Devletler arası ilişkilerin doğal bir parçası…
Buraya kadar her şey normal.
Ancak verilen bu fotoğraf, akıllara başka soruları da getirmiyor mu?
Yıllardır…
Ekonomide yaşanan sıkıntılar…
Siyasi krizler…
Toplumsal gerilimler…
Hatta kimi zaman doğal afetlerin ardından yaşanan aksaklıklar bile…
Dış güçler söylemiyle açıklanmadı mı?
Toplumun önüne sürekli aynı gerekçe konulmadı mı?
Peki…
Bütün sorunların kaynağı olarak gösterilen bu dış güçler nasıl oldu da bugün aynı masada buluştu?
Aynı aktörler…
Aynı masa…
Aynı fotoğraf…
O hâlde bu kareyi nasıl okumalıyız?
Elbette devletler/liderler konuşacaktır.
Diplomasi, konuşabilme sanatıdır.
Bir ülke dünyadan kopuk yaşayabilir mi?
Diyalog, uluslararası ilişkilerin vazgeçilmez unsuru…
Bu durumda vatandaşın da şu soruları sormaya hakkı yok mudur?
Dün dış güç denilenler…
Bugün stratejik ortak mı oldu?
Dün bütün olumsuzlukların sorumlusu olarak gösterilenler…
Bugün dostluk fotoğrafının içinde neden yer alıyor?
Demek ki devlet yönetiminde…
Sloganlardan çok gerçekler belirleyici…
Uluslararası ilişkiler…
Meydanlarda kurulan cümlelerle değil,
Masalarda yürütülen diplomasiyle şekilleniyor…
İç siyasette kullanılan dil…
Dış politikada izlenen uygulamalar…
Vatandaş fotoğrafları görür,
konuşmaları dinler…
Söylemlerle eylemler karşılaştırır.
Sonunda kendi hükmünü verir…
Devlet yönetimi ciddiyet ister.
Günübirlik söylemler değil…
Tutarlılık önemlidir…
Güven
Söylemlerle eylemlerin birbirini doğrulamasıyla oluşur…
Zirvenin en büyük gölgesi…
Aynı karede verilen fotoğraf mıdır?
Asıl gölge…
Yıllardır anlatılan söylemlerle, bugün ortaya çıkan eylemlere ait görüntü’dür…
Değişen gerçekten dış güçler mi?
Yoksa onlara dair anlatılan hikâyeler midir?